Αυτό είναι ένα Volvo 960 στέισον του 1995.
Θεέ μου. Λυπηθείτε με.
Βυσσινί με μαύρη δερμάτινη ταπετσαρία,
εξαιρετικό ηχοσύστημα και ηλιοροφή, αλλά…
σχεδιάστηκε με κινητήρα υψηλής απόδοσης
από τον ίδιο τον Πολ Νιούμαν.
Είναι ένας Ford V-8, 380 ίππων με υπερπληρωτή
και κιβώτιο Mustang 5 ταχυτήτων.
Μοιάζει με αμάξι που θα πήγαινες σ' ένα τέτοιο μέρος
και θα έκανες αυτό.
Αλλά είναι και ένα αμάξι που μπορείς να κάνεις αυτό.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΗΡΘΑΤΕ. ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ!
- Εμπρός; - Γεια σου, Ντέιβ. Τζέρι εδώ.
- Τζέρι… - Σάινφελντ.
Α, ναι.
Έχω όρεξη για καφέ. Είσαι κοντά;
Πάμε.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Βλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Καλεσμένος ο θρυλικός παρουσιαστής Ντέιβιντ Λέτερμαν.
Αυτό το Volvo είναι δικό του, αλλά με αφήνει να το οδηγήσω.
Μπορώ να έχω δύο αγοράκια;
- Επιτρέπεται ο γκέι γάμος στο Κονέκτικατ; - Μπα.
Τι κάνεις, Τζέρι;
Καλώς τον.
Πάμε για καφέ.
Ενημέρωσα τη μαμά.
Το αμάξι το λατρεύω εξαιτίας του Νιούμαν.
Με παίρνει μια μέρα και μου λέει
"Μου φτιάχνουν ένα Volvo στέισον με μοτέρ κούρσας,
ενδιαφέρεσαι;"
Κι επειδή ήταν ο Πολ Νιούμαν, ξέρεις, ψάρωσα.
Είπα "Ναι, θέλω ένα τέτοιο αμάξι, Πολ".
Μου λέει "Ωραία. Θες και κομπρέσορα;"
Λέω, λοιπόν "Ναι, αμέ".
Κλείνω το τηλέφωνο και λέω "Ξέρει κανείς τι είναι ο κομπρέσορας;"
Είναι η τουρμπίνα.
Αυτό είναι το χιούμορ του.
Ναι.
- Τι είν' αυτό; - Σαν οικογενειακό αμάξι,
σήμερα θα έχει αυτή την οικογένεια: εσένα κι εμένα.
Μια μέρα είχα ραντεβού στον καρδιολόγο.
Είπα "Τέλεια, θα πάμε με το Volvo στην πόλη".
Το αμάξι πιάνει φωτιά στα μισά.
Η πολλαπλή εξαγωγή είχε γίνει βυσσινί,
είχε πυρακτωθεί.
Μπορούσε να με σκοτώσει.
Ποιον καρδιολόγο… Ήσουν ήδη νεκρός.
Είναι μεγάλη απόλαυση για μένα. Οδηγείς τη Volvo του Νιούμαν.
Φανταστικό!
Το χαμήλωσα λίγο.
ΒΑΘΟΥΛΩΜΑ ΑΠΟ ΧΤΥΠΗΜΑ
Θες γλυκό ποπ κορν;
- Πού ήξερες ότι μ' αρέσει; - Διαίσθηση.
Πήγα στο σουπερμάρκετ Στιου Λέοναρντ. Έχεις πάει;
Μία φορά, αλλά κατατρόμαξα και δεν ξαναπήγα.
Στα γαλακτοκομικά παράτησα το καρότσι κι άρχισα να τρέχω.
Κι εσύ το ίδιο;
Ναι, το ίδιο έπαθα κι εγώ.
Ήταν μέσα ένας τύπος που κατάφερνε
να είναι τερατωδώς χοντρός, να σπρώχνει ένα βουνό τρόφιμα
- και ταυτόχρονα να μασάει. - Ναι.
Προφανώς πήρε κάτι να φάει για να τον κρατήσει.
Ναι. Σωστά.
Μιλώντας για χαζούς, για δες αυτόν.
"Μιλώντας για χαζούς". Τέλειο άνοιγμα για κουβέντα.
Είναι απίστευτα καλοφτιαγμένο αμάξι.
Δεν είμαι σίγουρος.
Θυμάμαι που πήγα βόλτα τον πεθερό μου, και το αμάξι απλά τα έφτυσε.
Έχεις βρεθεί ποτέ με τον πεθερό σου μέσα σε ένα αμάξι που έχει μείνει;
- Όχι. - Τα βλέπεις όλα.
Δε λέω, είναι υπέροχος άνθρωπος, αλλά τα βλέπεις όλα.
- Είσαι για καφέ; - Λατρεύω τον καφέ.
Ειλικρινά, δεν τον χορταίνω.
Μπορείς να πας κάπου, να δω να το γκαζώνεις;
Τσέκαρε.
Τι ωραία.
Τι ωραία, ε;
- Ναι. - Κοίτα να δεις.
Θεός σ'χωρέσει τον Πολ. Μου έκανε πολύ καλό αυτό.
Ωστόσο μυρίζει
σαν κάτι να κοντεύει να αποτεφρωθεί.
Νιώθω ζέστη στα πόδια.
Φούρνος είναι εδώ μέσα.
Το καλαμπόκι θα σκάσει ξανά.
Θυμάσαι το Comedy Store του '70;
Ερχόταν ο Πράιορ.
Είχα την τύχη να τον παρακολουθήσω ένα βράδυ.
Γιατί, μετά τον Ρίτσαρντ, γινόταν χαμός στο μαγαζί.
Ο κόσμος γέλαγε πάρα πολύ.
"Και τώρα ο Ντέιβ Λέτερμαν".
Έπρεπε να παλέψω με τον κόσμο που έφευγε για να φτάσω στη σκηνή.
Πιάσαμε την κουβέντα με τον Ρίτσαρντ και τον συμπάθησα.
Έκλεισε λέγοντας ότι έκανε σεξ με έναν σκύλο.
Κι εγώ σκέφτηκα "Εντάξει.
Η ευφυΐα έχει πολλά πρόσωπα".
Απολύτως.
Διάβαζα για τον Κόλιν Κουίν στους Times. Είναι φοβερός στο Twitter.
Φοβερός, ναι.
Αναφερόταν και η γυναίκα σου.
Αλήθεια; Ναι, μπορεί.
Όλα καλά στο σπίτι;
Θυμάσαι τη δεκαετία του '90, τότε που μπήκες στο σόου μου;
Είναι ο περίεργος ξάδελφός μου.
- Για τι λέτε; - Για σάντουιτς.
Ας μην ανοίξω το στόμα μου για τα σάντουιτς.
Ήταν πολύ περίεργο.
Πώς σου φαίνεται η οδήγησή μου;
Να σε δω στο παρκάρισμα τώρα.
Ναι, για κοίτα.
Τώρα που έβγαλε το κράνος,
χειροκροτήστε τον!
- Φοβερό. - Από τους αγώνες της Ιντιανάπολης;
- Ναι. - "Αφού έβγαλε το κράνος…"
"χειροκροτήστε τον."
- Θες άλλο ποπ κορν; - Όχι, ευχαριστώ.
Έλα να σου δείξω κάτι.
- Θέλω να πω… - Καλά, εσύ;
Είσαι εδώ. Αν ληστεύαμε μια τράπεζα…
- Γεια, Μπιλ, γεια, Ράντι. - Γεια.
- Θα ήθελα έναν καφέ. - Βεβαίως.
Κι εγώ, παρακαλώ.
- Τι ώρα σηκώθηκες σήμερα; - Στις 7.
Πρώτα βγάζουμε έξω τον σκύλο, παίζουμε φρίσμπι.
Μετά πιάνουμε το φτυάρι.
- Εσύ βγάζεις τον σκύλο; - Όχι.
Έχουμε ένα χάρτινο πράγμα και τα κάνει εκεί.
Το υγειονομικό το ξέρει αυτό;
Ίσα που περάσαμε τον έλεγχο.
Μόνο ο σκέτος είναι καφές, δε συμφωνείς;
- Όχι. - Σ' αρέσει να τον μπασταρδεύεις;
Φοβάμαι να μιλήσω, εξαιτίας όλων αυτών. Ή είναι ηθοποιοί;
Όχι, απλός κόσμος είναι.
Να τους πούμε να φύγουν;
Ιδιοκτήτες είμαστε;
Όχι, αλλά αυτό αλλάζει, ε;
Έχεις πει τόσο πολλές φοβερές ατάκες στην εκπομπή σου.
Τις ανακαλείς ποτέ, ή τις έχεις ξεχάσει;
Μου λένε καμιά φορά "Θυμάσαι που…"
Και λέω "Αλήθεια, το είπα;"
Θυμάσαι τη γυναίκα που είπε "Έχεις φάει ποτέ καμπούρα καμήλας;"
Έφαγα…
Έχεις φάει ποτέ καμπούρα καμήλας;
- Ναι, θυμάμαι. - Κι έγινε μια παύση.
Αναρωτιόμουν αν σου ήρθε αμέσως
ή μετά, στο γέλιο.
Θυμάμαι να λέω: "Θα το πιάσουν
το διττό νόημα του αστείου;"
Όχι. Δεν …πήρα ποτέ καμήλα.
Το φαντάστηκα.
Αλλά στα νιάτα μου ήμουν αρκετά καλός.
Άρα έχεις φάει;
- Ήξερα ότι ήταν παγίδα. - Ναι.
Αλλά δεν ήξερα ότι το "πήρα" θα ήταν η λέξη-κλειδί.
Και λες "Δε θέλω να βγάλω τόσο εύκολο γέλιο".
Αλλά ήταν εκπληκτικό.
- Συχνά όμως κάποιος… - Ναι.
- Ευχαριστώ. - Παρακαλώ.
Ναι.
Προφανώς είναι από εργαστήριο.
Ναι.
Σε δυσκολεύει να βλέπεις φούτμπολ;
Πρέπει να καταργήσουν τα τάιμ άουτ και τα αράουτ.
Και να επιτρέπεται να παίζουν όσοι θέλουν.
Αν έχεις παιχνίδι για 40 άτομα, βάλ' τους μέσα.
Π.χ., η ομάδα σου λαμβάνει τρία διαδοχικά ντάουν.
Μπορούν να παίξουν με δύο μπάλες.
Στο σόου του Γκάλαχερ είμαστε;
Μοιάζει λίγο.
Μ' αρέσουν τα μαγαζιά με εργαλεία.
- Πηγαίνω συχνά. - Ναι.
Και μια μέρα είμαστε σε ένα με τον γιο μου και λέει…
"Τι ωραία που μυρίζει".
- Πράγματι μυρίζει ωραία. - Φανταστικά, ναι.
Φτιάξαμε ένα αυτοκινητάκι.
Το οδήγησε, έχασε τον έλεγχο και αναποδογύρισε.
Αλλά όχι τίποτα το φοβερό.
Δυο ώρες μετά, έχει το πρώτο μάθημα μπέιζμπολ.
Λέει "Δεν μπορώ να πάω, γιατί χτύπησα το χέρι μου".
- Ναι. - Τι κάνεις σ' αυτή την περίπτωση;
Υποστηρίζω τη γυναίκα μου σε ό,τι πει.
Αυτό κάνω.
Γιατί είναι καλύτερη γονέας από σένα;
Δεν έχει σημασία τι κάνεις.
Γιατί να τσακωθείς μαζί της;
Ναι.
Το χειρότερο είναι,
κι ίσως δεν το έχεις ζήσει, αφού δε σε νοιάζει…
ότι νιώθεις ενοχές που φέρθηκες έτσι.
Κοιτάζω την οικογένειά μου και λέω
"Σε 60 χρόνια όλοι θα είμαστε νεκροί".
Άρα…
Τον λογαριασμό, παρακαλώ…
Θεέ και Κύριε!
- Θεέ μου! - Απλά
δε μ' αρέσει να υπεραναλύω κάθε απόφαση…
Έτσι είμαι εγώ. Αν είχα πιο πολλά παιδιά,
θα ένιωθα πιο άνετα με τις αποφάσεις που θα έπαιρνα για το καθένα.
Το είπες πολλές φορές, μα δεν το πιστεύω.
Το ίδιο θα αντιδρούσες και με δύο.
- Παιδιά είναι. - Ναι.
- Το έχω ακούσει. - Ναι.
Επειδή το έκανα μεγάλος,
θα έχω πεθάνει την ώρα των σοβαρών πραγμάτων.
Δεν το ξέρεις.
Δεν το ξέρω, αλλά καμιά φορά είναι χρήσιμο.
Κι αν σου έλεγε να γίνει κωμικός;
Δε νομίζω.
Θα το αντιμετωπίσει ο πατριός του, ο Σκοτ.
Θα τον κάνει χρηματιστή.
Ο κόσμος της κωμωδίας είναι παρανοϊκός.
- Ναι. - Δεν το απόλαυσες στη ζωή σου
που σε περιέβαλλε αυτός ο κόσμος;
Το Comedy Store
είχε όλο τύπους που είχαν πολλή πλάκα,
- αλλά και διαταραγμένες προσωπικότητες. - Ναι.
Μου έρχεται στον νου ο Λένι Σουλτς.
- Τον είχες δει; - Θεέ μου.
Μιλάμε συνέχεια γι' αυτόν.
Θυμάμαι που φόραγε έναν μάρσιππο για μωρά.
Τρέχει στη σκηνή με μια κούκλα,
κι έχει ένα μαστίγιο.
- Ναι. - Μαστιγώνει το μωρό.
Γιατί ακούγεται κλάμα μωρού.
Ο Λένι το χτυπάει και λέει "Ησυχία. Είναι ο Ουίλιαμ Μόρις εδώ.
Σταμάτα. Με βλέπει ένας κυνηγός ταλέντων".
Και μαστιγώνει την πλαστική κούκλα
γιατί τον βλέπει ο Ουίλιαμ Μόρις.
Ήταν καταπληκτικό.
Πού πρωτοβγήκες;
Comedy Store.
- Πρώτη φορά; - Ναι.
- Γέλασαν; - Όχι.
- Τίποτα; - Όχι.
- Με σόκαρε η ησυχία. - Ναι.
Είχα δει κωμικούς και σκεφτόμουν
"Το κοινό γελάει έτσι κι αλλιώς".
Ανακαλύπτεις όμως ότι δε γελάνε καθόλου.
Πήγα σ' ένα μέρος στο Ντένβερ, το "Turn of the Century".
Θα άνοιγα το σόου πριν τον Λέσλι Άγκαμς.
Ναι!
Και πρέπει να καλύψεις 45 λεπτά.
- Για το άνοιγμα; - Ναι.
- Εγώ είχα γύρω στα 35. - Μάλιστα.
Μου είχαν πει ότι θα άλλαζε το κοινό.
- Ναι. - Αλλά δεν άλλαξε.
Βγαίνω ξανά λοιπόν και ρωτάω "Γεια. Από πού είσαι;"
"Από το Ντένβερ".
"Πολύ ωραία", απαντάω.
Μετά "Από πού είσαι;" "Απ' το Ντένβερ".
Μου λέει "Όλοι από το Ντένβερ είμαστε, στο Ντένβερ είσαι".
Λέω "Ευχαριστώ, καληνύχτα. Και τώρα ο Λέσλι Άγκαμς".
Να σας φέρω κάτι;
Δεν πολυπεινάω.
- Πάρε κάτι εσύ. - Ωραία.
Ο Λένο το έλεγε αυτό.
"Δεν πολυπεινάω, αλλά πάρε κάτι εσύ".
- Έχεις φάει μαζί του; - Θυμάμαι
πριν χρόνια έμενε με μια γυναίκα, την Αντέλ.
Μου τηλεφωνεί "Ε, Λέτερμαν,
δεν έρχεσαι να γράψουμε μερικά αστεία;"
Λέω "Τέλεια",
γνωρίζοντας ότι η συμβολή μου του ήταν άχρηστη.
- Ναι. - Πηγαίνω κι είναι μεσημέρι,
κι η Αντέλ τού φέρνει μια τεράστια μπριζόλα, μάλλον.
Ξέρω γω; Ένα κομμάτι κρέας που ξεχείλιζε από το πιάτο.
Κι αμέσως ορμάει να το φάει.
Ύστερα αυτή βγαίνει
με ένα τετράλιτρο κουτί γάλα.
Κι αυτός πίνει το γάλα
ενώ το πρόσωπό του γυαλίζει από το λίπος της μπριζόλας.
Και δε με ρωτάνε ποτέ "Θες κάτι να φας;"
Ποτέ όμως.
Τις φορές που τον είδα να τρώει,
σκεφτόμουν "Μόνο μη βρεθεί το χέρι μου στο στόμα του".
Σκέτη κρεατομηχανή.
Μια φορά είχαμε τον Ρικλς, τον Ρίτζις
και τον Τόνι Μπένετ.
- Στην ίδια εκπομπή; - Ναι.
Ήταν για παιδιά.
Θυμήθηκα όμως τον Τζόνι Κάρσον στο Μπέρμπανκ.
Σου μίλαγε στα διαφημιστικά;
Μου έδινε υλικό για τα σκετς.
Έλεγε "Δοκίμασε αυτό".
- Το έκανε με πολλούς. - Τι νόημα έχει;
Το έχω χρησιμοποιήσει.
Πότε άρχισες να συμμετέχεις στο σόου;
Στις 7 Μαΐου 1981.
Οπότε η πίεση…
- Ή κάνω καριέρα ή όχι. - Σωστά.
- Έτσι; - Ναι.
Ή θα πετύχω εδώ και τώρα ή θα αποτύχω.
Ανοίγει η αυλαία,
- κι όλη η υπόλοιπη ζωή σου είναι εκεί. - Ναι.
Τις προάλλες πέθανε ο Τζόναθαν Ουίντερς. Φρίκη.
- Σου άρεσε; - Εννοείται.
Τον λάτρευα.
Έβγαινε στο The Ed Sullivan Show,
και γέλαγα με το που τον έβλεπα.
Ναι.
Η κωμωδία ούτε άλλαξε ούτε θα αλλάξει ποτέ.
Ο μηχανισμός της;
Όχι. Καμία αλλαγή.
- Καμία; - Καμία.
Δε σε νοιάζει που κάποιος κάνει σκετς το "σεξ με τον σκύλο του";
Αρκεί να μη με βάλουν να το πω εγώ.
Η κωμωδία είναι απόλυτα δίκαιη.
Είσαι αστείος; Επιβιώνεις. Δεν είσαι; Δεν επιβιώνεις.
Ο Λένι Σουλτς, να 'ναι καλά,
θα τα πήγαινε πολύ καλά τώρα.
Και θυμάμαι κάποτε έφερνε έναν ανθρωπάκο στη σκηνή.
Τον έλεγαν Κόρκι. Καλούσε λοιπόν τον Κόρκι…
στη σκηνή, να καθίσει στα γόνατά του και…
Θα σταματήσω εδώ.
Κρίνε μόνος σου. Είναι…;
Λες να συναντήθηκαν οι μικρόσωμοι άνθρωποι για να πουν
"Πώς να μας φωνάζουν;"
Λες να κάθισαν και να είπαν
"Να ξεφορτωθούμε το 'νάνος'.
Χρειαζόμαστε άλλον χαρακτηρισμό που θα διαλέξουμε εμείς".
Λες να έγινε τέτοια συνάντηση;
Ναι, πιστεύω πως έγινε.
Κι οι άλλοι τι να…
Δεν ξέρω.
Να συζητήθηκε άραγε το "αστείο μέγεθος";
Το ήξερα ότι δούλευες κάποιο κομμάτι.
Σου συμβαίνει να λες αστεία
και ο κόσμος απλά να αδιαφορεί ή…
Ναι, αρκετά συχνά.
- Συχνά; - Ναι.
Τόσο μιλάς στους καλεσμένους σου στην εκπομπή;
Περισσότερο με σένα.
Γιατί;
- Γιατί τα βρίσκουμε. - Α, μάλιστα.
Νόμιζα ότι περίμενες ακόμα να συμβεί κάτι καλό.
Μπα, όχι.
Έχεις εγκαταλείψει κάθε ελπίδα.
Πάμε να φύγουμε.
Να μπούμε στα εργαλεία;
Θα έχει τη μυρωδιά;
Φυσικά.
Να τη.
- Αυτή είναι. - Μα τι είναι;
Δεν ξέρω. Είναι φανταστικό.
Εξυπηρετείστε;
- Σχάρα ψάχνετε; - Όχι.
Σας εγκλωβίσαμε και θέλετε να φύγετε;
Την κρατάμε όμηρο. Τρέξτε.
Τρέξτε να σωθείτε.
- Ευχαριστούμε. - Καλή σας μέρα.
Και τώρα χαλάει το αμάξι
και καθηλωνόμαστε όλη νύχτα εδώ.
- Έχεις τα κλειδιά, Τζέρι; - Ναι.
Να δοκιμάσουμε ένα άλλο αμάξι σου;
Να διαλέξω εγώ;
- Αμέ. - Ωραία.
Ωραίο το ποπ κορν.
Όχι μόνο νόστιμο, αλλά και ξεκαρδιστικό.
Ευχαριστώ.
Όχι αυτό.
Όχι, δε θέλω να βρεθώ μέσα σ' αυτό.
100% ΗΛΕΚΤΡΟΚΙΝΗΤΟ
Την πρώτη φορά πάτησα σκίουρο, τόσο ήσυχο είναι.
- Δε σ' αρέσει να το οδηγείς; - Όχι.
Θες να καις όσο το δυνατόν πιο πολύ καύσιμο.
Είναι όπως με το αλκοόλ.
Έχουμε πρόβλημα μ' αυτό; Ας το πιούμε όλο.
Ο κόσμος με κοροϊδεύει όταν με βλέπει εδώ μέσα.
- Νιώθω τελείως "putz", βλαξ. - Μάλιστα.
Ξέρεις τι σημαίνει putz;
Ε… ναι.
- Το "schmuck", βλάκας; - Ναι.
Ποια η διαφορά;
O schmuck πάει βόλτα με έναν putz
και τρώει γλυκό ποπ κορν.
Παραπάνω δεν πάει;
Εγώ θα συνεχίσω ώσπου να ανάψει κόκκινο.
Για να δούμε τι έχουμε.
Ήμουν στη Μοντάνα κι έριξα το αμάξι
από το δρόμο σε μια λιμνούλα.
Είναι εφτά το πρωί,
μείον δέκα βαθμοί, χιονίζει.
Δέκα λεπτά μετά, με μαζεύει μια γυναίκα,
με πάει στο σπίτι ενός τύπου…
- Είσαι μόνος στο αμάξι; - Ναι.
Πηγαίνουμε και βλέπω τους τύπους να έρχονται.
Μπαίνω μέσα μαζί τους, το δένουν με μια αλυσίδα,
το σηκώνουν για να βρεθεί το πίσω μέρος στον αέρα.
Το τραβάνε απλά και μπαμ! Πετάγεται έξω.
Λέω "Ευχαριστώ, παιδιά". Μπαίνω μέσα.
- Μπράβο! - Φοβερό ήταν.
- Φοβερό. - Ναι, είναι απίθανο.
Τώρα, αν ήμουν μόνος,
θα με έβρισκαν νεκρό.
- Όπως στο Misery. - Ναι.
Να σε αφήσει μισερό η Κάθι Μπέιτς.
Μ' αρέσει αυτό.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης